Het communicatievak was niet mijn eerste keuze. Na de pabo kwam ik in het bedrijfsleven terecht. Tijdens mijn bijbaan bij Makro Delft zag ik dat klantbrieven met spelfouten en in een slordige opmaak werden verstuurd. Daar werd ik licht allergisch van. Dus stelde ik voor ze te herschrijven.

Na mijn afstuderen ging ik bij Makro Delft aan de slag in het callcenter. Daar introduceerde ik een maandelijkse nieuwsbrief en dacht ik actief mee over oplossingen voor praktische problemen. Ik zag dingen waarvan ik dacht: waarom doen we dit eigenlijk zo? En als het beter kon, ging ik ermee aan de slag. Dat is eigenlijk nooit meer weggegaan. Ik neem niet zo makkelijk genoegen met ‘zo doen we dat hier nu eenmaal’.

Bij Facilicom kreeg die nieuwsgierigheid steeds meer richting. Ik werd gevraagd voor een functie binnen corporate communicatie, volgde een communicatieopleiding bij SRM en kreeg de ruimte om mezelf verder in het vak te ontwikkelen. Ik werkte onder meer aan campagnes, events, Europese aanbestedingen en het corporate magazine en groeide door tot communicatieadviseur.

In de jaren daarna werden mijn vraagstukken steeds breder. Ik hield me bezig met interne en corporate communicatie, maar ook met positionering, websites, campagnes en verandercommunicatie. Juist die breedte van het vak bleek bij me te passen. Ik wil het geheel kunnen zien en begrijpen wat een organisatie probeert te bereiken. Wat speelt er bij mensen? En wat kan communicatie daarin betekenen?

Inmiddels werk ik ruim twintig jaar in het communicatievak. Ik heb organisaties van binnen gezien en als zelfstandig adviseur gewerkt in heel verschillende omgevingen. Als een vraagstuk complex is en het antwoord niet meteen voor de hand ligt, wordt het voor mij interessant. Zeker als belangen verschillen of er iets schuurt. Dan wil ik weten: wat is hier nou eigenlijk aan de hand?

Ik kom snel tot de kern en zie verbanden die niet meteen zichtbaar zijn. Mijn doel is dat er iets ontstaat waar mensen ook écht mee verder kunnen.

Waardoor bij jou het gevoel ontstaat: ‘Hèhè, zij snapt het.’

Het communicatievak was niet mijn eerste keuze. Na de pabo kwam ik in het bedrijfsleven terecht. Tijdens mijn bijbaan bij Makro Delft zag ik dat klantbrieven met spelfouten en in een slordige opmaak werden verstuurd. Daar werd ik licht allergisch van. Dus stelde ik voor ze te herschrijven.

Na mijn afstuderen ging ik bij Makro Delft aan de slag in het callcenter. Daar introduceerde ik een maandelijkse nieuwsbrief en dacht ik actief mee over oplossingen voor praktische problemen. Ik zag dingen waarvan ik dacht: waarom doen we dit eigenlijk zo? En als het beter kon, ging ik ermee aan de slag. Dat is eigenlijk nooit meer weggegaan. Ik neem niet zo makkelijk genoegen met ‘zo doen we dat hier nu eenmaal’.

Bij Facilicom kreeg die nieuwsgierigheid steeds meer richting. Ik werd gevraagd voor een functie binnen corporate communicatie, volgde een communicatieopleiding bij SRM en kreeg de ruimte om mezelf verder in het vak te ontwikkelen. Ik werkte onder meer aan campagnes, events, Europese aanbestedingen en het corporate magazine en groeide door tot communicatieadviseur.

In de jaren daarna werden mijn vraagstukken steeds breder. Ik hield me bezig met interne en corporate communicatie, maar ook met positionering, websites, campagnes en verandercommunicatie. Juist die breedte van het vak bleek bij me te passen. Ik wil het geheel kunnen zien en begrijpen wat een organisatie probeert te bereiken. Wat speelt er bij mensen? En wat kan communicatie daarin betekenen?

Inmiddels werk ik ruim twintig jaar in het communicatievak. Ik heb organisaties van binnen gezien en als zelfstandig adviseur gewerkt in heel verschillende omgevingen. Als een vraagstuk complex is en het antwoord niet meteen voor de hand ligt, wordt het voor mij interessant. Zeker als belangen verschillen of er iets schuurt. Dan wil ik weten: wat is hier nou eigenlijk aan de hand?

Ik kom snel tot de kern en zie verbanden die niet meteen zichtbaar zijn. Mijn doel is dat er iets ontstaat waar mensen ook écht mee verder kunnen.

Waardoor bij jou het gevoel ontstaat: ‘Hèhè, zij snapt het.’